Obraz polskiego ruchu związkowego w dwa lata po akcesji Polski do UE nie napawa zbytnim optymizmem. Z jednej strony związki zawodowe to nadal najliczniejsze organizacje społeczne w kraju, z drugiej ich pozycję w zbiorowych stosunkach pracy, jeśli mierzyć ją skalą uzwiązkowienia i skutecznością działań na rzecz ochrony interesów pracowniczych trudno określić jako mocną (...) Aby odnaleźć swoje miejsce w gwałtownie przeobrażającej się rzeczywistości, związki muszą wypracować nowe, adekwatne do obecnych realiów, formy i środki działania, co dotyczyłoby również, a może należałoby powiedzieć: przede wszystkim, wzajemnej współpracy, której rozwój przez ostatnie lata napotykał na poważne przeszkody.